Ayastefanos İstasyonu’ndan kaçırılan uçak

“1923 yılının kışıydı. Ben tatilimi Paris’te geçiriyor, Bourget Askerî Havaalanı’nın lojmanlarında kalıyordum. O kış Budapeşte- Belgrad-Bükreş hattı uçuşlarını gerçekleştirmiş, son uçuşumda da Fransa’ya Orient Express’le dönmek mecburiyetinde kalmıştım. Zira, Fransızların Ruhr bölgesinin işgaline karşılık misilleme olsun diye, Alman askerî makamlarınca Fransız yolcu uçakları inişe zorlanıyor ve pilotlar tutuklanıyorlardı. Onların serbest bırakılmalarını sağlamak için de bir yığın formalite ve uzun uğraşlar söz konusuydu. Bourget Hava Meydanı’nda rutin sağlık kontrolümü yaptırdıktan sonra, arkadaşlarımın hatırlarını sormak için genel müdürlüğe geçmiştim. Bu ziyaretim sırasında eski İstanbul uçuşları şefi, yeni genel müdür Jules Betard beni görmüş, bir parmak işaretiyle yanına çağırmıştı. Fısıldar gibi konuşuyor ve bana: ‘Ne tesadüf! Ben de size yıldırım telgrafı çekecektim’ diyerek devam ediyordu. ‘Biliyorsunuz, son durumlar bizi âdeta köşeye sıkıştırdı, elimizi kolumuzu bağladı ve alıkonulan uçaklar nedeniyle şirket büyük sıkıntılar içine girdi. Almanların yanı sıra Türkler de Fransız uçaklarının toprakları üzerinde uçmalarını yasakladılar, üstelik orada bulunan bir uçağımızla, yedek bir motora da el koydular. İşte bu uçakla, motoru geri getirmemiz gerekiyor!’” 

Louis Guidon, duydukları karşısında şaşkınlığını gizleyemez ve müdür Jules Betard’a “Herhâlde bu uçağı kaçırma gibi bir düşünceniz yoktur” der. Ancak aldığı cevapla daha da irkilir: “Yarın Simplon-Orient Express’le İstanbul’a hareket ediyorsunuz. Bu operasyon bizzat Başbakan Mr. Poincare tarafından planlanmıştır. İstanbul’a gidin, elinizden ne geliyorsa yapın ama uçakla motoru buraya getirmeden gelmeyin!” demiştir Betard. Ayrıca zamanla ilgili ya da maddi bir sıkıntıları olmadığını, bu operasyonu gerçekleştirmek üzere harekete geçtiğinde dilediği şekilde harcama yapabileceğini de söylemiştir Guidon’a. Ne olursa olsun bu görev yerine getirilecektir, başka çare yoktur…

Guidon bundan sonra meydana daha kolay girip çıkmaya başlar, Hava İstasyonu’na her gidişinde kumandan ve askerlerle rakı içer, sohbet eder. Ali Bey’le ise gerçekten çok iyi arkadaş olur. Guidon bu noktada uçak kaçırma planını uygulama yolunda daha somut adımlar atmaya koyulur. Ali Bey’i bir gece kulübüne davet eder. Öncesindeyse bu gece kulübünden bir konsomatrisle anlaşır. Ondan bir tür rol oynamasını ister, karşılığında ona para ödeyecektir. Kadının çok iyi Fransızca bilmesi de Guidon için avantaj olur. Ali Bey randevu saatinde lokantaya geldiğinde konsomatris kadın da oradadır ve masalarına teşrif eder. Guidon, Ali Bey’e hanımefendinin Fransa’dan bir arkadaşı olduğunu söyler. Ali Bey geceyi güzel geçirir, havyar ve şampanyanın etkisiyle havalara girer. Guidon bundan sonra konsomatris kadına Ali Bey’le samimiyeti daha da ilerletmesini tembih eder ve kadının ücretini fazlasıyla öder. Plan tıkır tıkır işlemektedir. Bu esnada şirketin mekanisyeni Moisan ise Guidon’la birlikte havaalanına gidip gelmeye başlamıştır.

Bu sayede ikili hangardaki yedek motorlarını uçağa bindirmeyi başarır. Her şey yolunda gitmektedir. Guidon gece kulübüne bir kez daha gider ve konsomatris kadına ertesi akşam geleceklerini ve bu sefer mutlak surette Ali Bey’i sabaha kadar oyalaması gerektiğini söyler. Kendisi de diğer yandan mekanisyeni gece geç saatlerde Ayastefanos Tayyare İstasyonu’nda olacak şekilde ayarlar. 

Olay günü gelip çatar. Guidon şöyle anlatıyor: 

"Kente hareket etmeden önce, meydandaki nöbetçi askerlerle birlikte yanımdaki rakı şişelerini açtık. Böyle bir şeye alışık olmayan askerler mutlu oldular, sonra kalkıp kente hareket ettim. Önceden randevulaşmış olduğumuz gibi, Ali Bey ve konsomatris kadınla gece kulübünde buluştuk. Biraz yiyip içtikten sonra da ben planım gereği vedalaşıp ayrıldım, bir taksiye atladığım gibi yeni baştan hava meydanının yolunu tuttum. Mekanisyenimiz Moisan beni bekliyordu. Bana askerlerin içip sarhoş olduklarını, sızıp kaldıklarını söylemişti. Kaybedilecek vakit yoktu; hemen hangara girdik. Moisan şaşırmış, bana ne oluyor gibilerden bakıp kalmıştı. Ben de hemen pervaneyi çevirip motoru ateşlemesini istedim. Motor mükemmel şekilde çalışmaya başladı. Moisan’a, ‘Şimdi hemen evine dön ve yat uyu. Sen hiçbir şey bilmiyorsun, hiçbir şey görmedin, hiçbir şeyden haberin yok!’ dedim ve de hangarın kapısını açmasını istedim, vedalaştık; ardından uçağa binip pilot koltuğuna yerleştim, gaz vermeye başladım; hangardan çıkıp piste girdim ve hareket ettim. Çok geçmeden, uçak bir toz bulutu içinde havalandı. İstikamet Kuzeydoğu… Her yer karanlık ama ufukta birazdan doğacak güneşin ince aydınlık çizgisini görür gibi oluyorum. Çok geçmeden de uzaklarda yanıp sönen bir fenerin ışığını algıladım, Karadeniz tarafındaki Karaburun Feneri olmalıydı bu. Ardından da kıyıyı takip ederek Bulgaristan semalarına doğru yol almaya başlamıştım. Ancak içimde tarifsiz bir rahatsızlık ve tedirginlik belirmişti! Motorun yağ durumunun ne hâlde olduğunu bilmiyordum; benzini kontrol etmiş ama yağı hiç mi hiç aklıma getirmemiştim. Umudum, benzin gibi motor yağının da yeterliliği idi. Bu nedenle de gözüm devamlı yağ göstergesindeydi. Ayastefanos’tan hareketimden beri bir saatten fazla bir zaman geçmiş, gün ağarmaya başlamıştı. Aşağıya baktığımda Bulgaristan üzerinde uçtuğumu fark etmiştim. Uzun bir ‘ufff’ çektim. Evet bu zorlu operasyonu eninde sonunda başarmıştım. Bundan sonra rezervuardaki yağ bitip tükense bile Bulgaristan’da bir yerlere kolaylıkla inebilme şansım vardı. Her şey yolundaydı. Nitekim üç saat geçmiş, yağ problemi çıkmamıştı. Demek ki benzin gibi motorun yağı da tamdı. Artık her yer aydınlık, günlük güneşlik olmuştu. Tuna Nehri’nin üzerinden geçiyor, Romanya semalarında seyrediyordum. Dört saat on beş dakikadan beri havadaydım. İşte Bükreş! Piste doğru süzülüp iniyorum. Pist personeli, zamansız gelen uçağıma ve bana merakla bakıp duruyor. Kumpanyamızın Bükreş’teki müdürü geliyor yanıma; kendisinden Paris’e telgraf atmasını istiyorum. ‘Bükreş’e geldim. Stop! Görev yerine getirildi. Stop! Pilot Guidon. Stop!’ Çok geçmeden, Paris’ten cevap geliyor: ‘Tebrikler… Stop! Paris’e uçunuz. Stop!’” 

Peki bundan sonra neler mi olmuştu? Louis Guidon, önceden belirtildiği gibi Paris’te bir süreliğine işinden uzaklaştırılmaz aksine işine kaldığı yerden devam eder. Ali Bey ise İstanbul’da ertesi sabah Hava İstasyonu’na gelmiş, uçağın yerinde olmadığını görünce küplere binmiş; telefona sarılıp her yere uçağı gören, motorun sesini duyan olup olmadığını soruşturmuştur. Guidon’un uçurduğu, daha doğrusu kaçırdığı uçağı bir tek Karaburun Feneri görmüştür, kuzeye doğru yol aldığını da rapor etmiştir… Hikâyenin finalini de Guidon’dan aktaralım: “Olayın ertesi günü mekanisyenimiz Moisan da sorgulanmış; o da hiçbir şeyden haberi olmadığını söylemişti. Keza, nöbetçi askerler de aynı cevabı vermişlerdi. Aldığım haberlere göre bu olaydan sonra, Ali Bey Ayastefanos Hava İstasyonu’ndaki görevinden uzaklaştırılmıştı. Birkaç yıl geçtikten sonra, İstanbul’da Ali Bey’le karşı karşıya geldiğimizde, bana kızıp sinirleneceğini bekliyordum ama acı bir tebessümle bakıp: ‘Kader böyle yazılmıştı Bay Guidon’ diyerek uzaklaşmıştı…”